مرحوم سيّد بن طاووس گفتارى دربارهء وداع با ماه مبارك رمضان فرموده است كه بىمناسبت نيست آن را در اينجا بياوريم : ايشان مىفرمايد : همانا در بعضى از اين وداع‌ها ادّعا مىكنى كه جدا شدن از ماه رمضان و فقدان آن تو را محزون ساخته و دلت را به درد آورده است به خاطر آنچه از فضل و بهره‌اش از دست داده‌اى ، پس از تو خواسته مىشود كه در ادّعايت صادق باشى به اين‌كه آثار حزن و مصيبت بر چهره‌ات باشد و آخرين روز آن را با دروغ در گفتار و تباهى در كردار به پايان نرسانى . و از وظايف شيعيان اماميّه بلكه از وظايف امّت خاتم الأنبياء صلى الله عليه و آله و سلم اين است كه در اين زمان‌ها احساس ترس و بيم داشته باشند و در چنين موقعيّت‌ها تأسّف بخورند بر آنچه از دوران حضرت مهدى عليه السلام - كه جدّ بزرگوارش حضرت محمّد صلى الله عليه و آله و سلم بشارت و وعدهء آن را داده - از دست داده‌اند و اگر آن بزرگوار در ميان آنان حضور داشت به وسيلهء او به سعادت‌ها مىرسيدند ، تا خداوند خلوص و وفاى آن‌ها را نسبت به ايشان كه سبب سعادت دنيا و آخرت‌شان هستند ببيند ، و قريب به اين مضامين بايد بگويند : ارَدِّدُ طَرْفي في الدّيار فلا أرى * وجوه أحبّائي الّذين اريدُ چشم خود را در گوشه و كنار شهرها مىچرخانم ولى نمىبينم چهرهء آن دوستانى را كه مىخواهم . در حقيقت مصيبت فقدان آن حضرت بر مردمان متديّن ، از مصيبت فقدان ماه رمضان سخت‌تر است . آيا اگر پدر دلسوز يا برادر مددكار همراه و يا فرزند نيكوكار مهربانى را از دست داده بودند براى دورى و فقدان او دچار ترس و وحشت و اضطراب نمىباشند و دلشان به درد نمىآيد ؟ در حالى كه بهره و منفعتى كه از وجود آنان مىبرند هرگز قابل مقايسه با بهره و انتفاعى نيست كه از وجود حضرت مهدى ارواحنا فداه نصيب آنان مىشود ؛ او كه جانشين خاتم پيامبران و امام حضرت عيسى در نماز و فرمانروايى است ، و از بين‌برندهء انواع بلاها و اصلاح كنندهء امور همهء كسانى است كه در زير آسمان به سر مىبرند . « 1 »

--> ( 1 ) . إقبال الأعمال : 559 .